Rok 2026 jest rokiem jubileuszowym 200-lecia powstania Żywego Różańca, założonego w 1826 roku przez bł. Paulinę Jaricot. Jubileusz jest czasem dziękczynienia za wspólnotę, która w Polsce liczy ok. 2,5 mln osób. 

Żywy Różaniec to wspólnota, w której członkowie (Róże) zobowiązują się do codziennego odmawiania jednej tajemnicy różańca, co daje wspólną modlitwę całego różańca dziennie. 

oooOOOooo

Najważniejsze informacje o Jubileuszu

  • Data założenia: 1826 r. przez bł. Paulinę Jaricot we Francji.
  • Główne obchody (Polska): III Ogólnopolski Kongres Różańcowy i XIV Pielgrzymka na Jasną Górę, 5–6 czerwca 2026 r. pod hasłem „Różaniec modlitwą o Boże Miłosierdzie dla świata”.
  • Uroczysta Eucharystia: 6 czerwca 2026 r. o godz. 12:30 na Jasnej Górze, pod przewodnictwem Nuncjusza Apostolskiego w Polsce.
  • Pielgrzymka do źródeł: Planowana jest ogólnopolska pielgrzymka do Lyonu, do grobu bł. Pauliny Jaricot.
  • Przygotowanie: Jubileusz jest poprzedzony 9-letnią Wielką Nowenną Różańcową (2018–2026). Papieskie Dzieła Misyjne | +3

Znaczenie Jubileuszu:

  • Refleksja: Czas dziękczynienia za historię ruchu i pogłębienia modlitwy różańcowej.
  • Siła w Polsce: Polska jest krajem, w którym Żywy Różaniec rozwija się najprężniej.
  • Cel: Nawiązanie do początków dzieła (1826 r.) i ożywienie wspólnot. 


    oooOOOooo

    W sobotę 25 kwietnia w ramach Jubileuszu 200 lecia Żywego Różańca odbyło sie w Krypnie spotkanie Kół Żywego Różańca z naszej Archidiecezji.



    oooOOOooo

    bł. Paulina Jaricot (1799 - 1862)

    bł. Paulina JaricotPauline Jaricot urodziła się w 1799 roku w wielodzietnej rodzinie fabrykanta jedwabiu, z którego wytwarzania Lyon słynął. Od młodych lat gorliwie wypełniała praktyki religijne i czynnie angażowała się w życie swojej parafii.Była osobą wrażliwą i żywiołową, pełną aktywności i pomysłów Z czasem zaczęła pogłębiać się w niej natura refleksyjna szukająca głębszego zaangażowania się w swoje życie. 
    W wieku kilkunastu lat Pauline obiecuje sobie spędzić życie w samotności i czystości. Przyjmuje prosty sposób życia i ubierania. W swojej parafii ta osiemnastoletnia dziewczyna przyczynia się do powstania wśród robotnic stowarzyszenia, którego celem było wynagradzanie dobrymi czynami i modlitwą antykościelnych zniewag. Dzięki niej rozkwitają parafialne dzieła charytatywne, grono młodych opiekuje się chorymi i samotnymi parafianami, podnosząc ich na duchu.
    Dzieło Rozkrzewiania Wiary
    Fascynację misjami wywołały u niej opowiadania starszego brata, kleryka jednego z paryskich seminariów. Postanowiła włączyć się w dzieło misyjne, organizując zbiórkę pieniędzy. Rzuciła wśród najbliższych hasło przeznaczania "1 sou", czyli symbolicznego grosza, ofiarowanego systematycznie raz w tygodniu. Miała wówczas 20 lat. Przebójowość tego planu polegała na tym, że każda spośród zaangażowanych osób, początkowo z parafialnego kółka, znajdowała dziesięć osób, każda spośród nich następnych dziesięć. Pieniądze przekazywano "dziesiętnikom", następnie ,,setnikom", i tak dalej. Akcja przerosła najśmielsze oczekiwania; po 3 latach przerodziła się w Dzieło Rozkrzewiania Wiary, które obecnie istnieje w 110 krajach świata. Jego budżet w ostatnich latach wynosi około 150 milionów dolarów rocznie i przeznaczony jest na wspieranie najuboższych wspólnot Kościoła, szczególnie misyjnego, na finansowanie działalności kapłanów i kształcenie kleryków, wspomaganie wspólnot zakonnych, przygotowywanie katechetów, budowę kościołów i kaplic, różnorakie projekty wsparcia socjalnego.Twórczyni Żywego Różańca
    Pauline czuła, że dobrze zorganizowana pomoc materialna nie może być jedyną formą wspomagania misji. W wieku 27 lat zaproponowała sposób wspólnego i solidarnego wsparcia modlitewnego. Zaczęła tworzyć grupy po piętnaście osób, z których każda zobowiązywała się do odmawiania codziennie jednej spośród piętnastu tajemnic różańca. Co miesiąc osoby zaangażowane wymieniały między sobą tajemnice. Dzięki tej wspólnej modlitwie rodziły się i pogłębiały międzyludzkie, chrześcijańskie więzi, została stworzona okazja do kontemplacji każdego z ważnych etapów historii odkupienia zawartych w różańcowych tajemnicach. Pauline Jaricot pisała: A więc piętnaście węgielków, wśród nich jeden dobrze rozpalony, trzy lub cztery następne w połowie, inne ledwo tlące się. Zbliżcie je do siebie - powstanie żar. Realizacja i tego pomysłu przybrała zupełnie nieprzewidziane rozmiary. Po 36 latach od zapoczątkowania Żywego Różańca, w roku śmierci Pauline Jaricot, obejmował on w samej tylko Francji 150 tysięcy grup, to jest 2 miliony 250 tysięcy zaangażowanych. A w tym czasie znany był i rozpowszechniony już w wielu krajach Europy. Dzięki sieci międzyludzkiej Żywego Różańca udało się również na niespotykaną dotąd skalę zorganizować rozpowszechnianie czasopism katolickich. Każdy stowarzyszony wpłacał co roku niewielką sumę 5 franków, która przeznaczona była na zakup dobrych książek, nie tylko ściśle religijnych.
    W świecie robotniczym
    Trzeba wspomnieć o jeszcze jednej inicjatywie, która była dla Pauline powodem cierpień i krzyża w ostatnich latach życia. Około czterdziestego roku życia postanawia stworzyć idealną fabrykę, w której zachowana byłaby ludzka godność, nie byłoby miejsca na wyzysk i niewłaściwe ludzkie stosunki. Zapewniona byłaby jednocześnie sprawiedliwa płaca.Ulokowała w tym dziele wszystkie swoje i rodzinne oszczędności. Padła jednak łupem ludzkiej nieuczciwości, która doprowadziła dzieło do finansowej ruiny. Być może to właśnie wydarzenie, uznanej za Służebnicę Bożą w 1963 roku Pauline Jaricot - osoby wrażliwej na niedolę społeczną, lecz żyjącej ułudą "nieco" socjalistycznych tendencji, sprawiło, że dość długo czeka na zakończenie beatyfikacyjnych postępowań.
    Kim jest dla nas?
    Pauline stała się osobą znaną i poważaną już w bardzo młodym wieku. Ta prosta dziewczyna do akcji wspierania misji była w stanie pociągnąć duże rzesze osób, wśród nich wiele wpływowych. Radzili się jej biskupi, podejmowana była przez papieża i kardynałów, pozostawała w kontakcie ze świętymi jej czasów, między innymi z proboszczem z Ars. Co w jej postawie może zafascynować? Co zainspirowało mnie, by Pauline Jaricot się zainteresować i zaświadczyć o niej? 
    Już ponad półtora wieku temu umiała ukazać swoją postawą, jak wielkiego zasiewu może dokonać w Kościele osoba świecka, i to tym bardziej młoda kobieta. Jako swój wybór traktowała pozostanie w stanie świeckim służąc swojej rodzinie i swojej parafii. 
    W ten sposób pojmowała swoją służbę Kościołowi. Niezwykłym jest to, że swoje najważniejsze życiowe dzieła zainicjowała w wieku w zasadzie młodzieńczym. Siła ducha osadzona na pogłębionej wierze przyniosła efekty przekraczające miarę wielu pokoleń. Podziw na pewno też wzbudzić musiał jej misyjny zapał, który mógłby wydawać się tale niezrozumiały u osoby, która bezpośrednio nie miała z misjami do czynienia. 
    Jej intencją było uczynić wszystko, by inni mogli zakosztować radości życia tym, czego ona sama doświadczyła.
    Błogosławiona
    W 1926 papież Pius XI rozpoczął proces wyniesienia na ołtarze Paulinę Jarcot. 25 lutego 1963 papież Jan XXIII podpisał dekret o heroiczności jej cnót i od tej pory przysługiwał jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej, zaś 27 maja 2020 papież Franciszek podpisał dekret uznający cud za jej wstawiennictwem, co otwierło drogę do jej beatyfikacji. Tym cudem było uzdrowienie 3,5 rocznego dziecka w 2012 roku, które doznało śmierci mózgowej po zadławieniu się, a cud miał miejsce, kiedy to Papieskie Dzieła Misyjne i Żywy Różaniec obchodził 150. rocznicę śmierci służebnicy. 22 maja 2022 w Eurexpo w Lyonie odbyła się uroczysta eucharystia, podczas której kard. Luis Antonio Tagle, w imieniu papieża Franciszka, dokonał beatyfikacji Pauliny Jaricot, wpisując ją w poczet błogosławionych. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 9 stycznia.
    Francuski Lyon i jego okolice zawsze były ziemiami, na których znajdowało swój wyraz szczególne tchnienie Ducha Świętego mające znaczenie dla całego Kościoła. To stąd właśnie przed wiekami promieniowała odnowa benedyktyńska z Cluny. To na tych ziemiach powstali kartuzi (La Grandę Chartreuse). W czasach nam bliższych żyła święta Małgorzata Alacoque z kultem Serca Pana Jezusa i proboszcz z Ars, święty Jan Vianney. To tutaj dokonywała się od przełomu wieków odnowa liturgiczna, pojawiły się pierwsze próby działań ekumenicznych. A obecnie promieniuje swym świadectwem wspólnota z Taize, próbują też realizować ewangeliczne powołanie inne nowe wspólnoty kościelne - między innymi wywodzące się z ruchu Odnowy w Duchu Świętym - na przykład Le Chemin Neuf.

    Wśród tych szczególnych dzieł warto także zaświadczyć o żyjącej w dziewiętnastym wieku Służebnicy Bożej, stosunkowo mało dziś znanej, której dzieło osiągnęło rozmiary przepa- jające swym znaczeniem cały Kościół, Pauline Jaricot.

    Patronka
    Bł. Paulina Jaricot jest patronką dzieł misyjnych Kościoła, zwłaszcza Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary oraz Żywego Różańca, które sama założyła. Jej duchowe dziedzictwo wspiera wszystkich zaangażowanych w modlitwę i pomoc dla misji.Ciekawostki
    • Pochodziła z bogatej rodziny lyońskich jedwabników, ale sama wybrała prosty styl życia i ubierania.
    • Jako nastolatka przeżyła mocne nawrócenie po jednym kazaniu o marności świata - to całkowicie odmieniło jej życie duchowe.
    • W wieku 17 lat złożyła prywatny ślub czystości w kaplicy w Lyonie, pozostając osobą świecką.
    • Była niezwykle przedsiębiorcza: stworzyła system cotygodniowych mikro-zbiórek na misje - coś w rodzaju XIX-wiecznego "crowdfundingu".
    • Założyła Żywy Różaniec, który rozprzestrzenił się błyskawicznie po całym świecie i działa do dziś.
    • Jej brat Fileas wstąpił do paryskiego seminarium misji zagranicznych i to on rozbudził w niej pasję misyjną.

      oooOOOooo

      Myśli bł. Pauliny Marii Jaricot:

      • "Wszystkie łaski, wszelkie światło czerpałam z tajemnic różańcowych i one uczyniły moje życie owocnym".
      • "Moim jedynym skarbem jest krzyż"... "Tajemnica, jaka otacza mnie i moje sprawy, jest tajemnicą krzyża"... "Jestem bowiem przekonana, że żadne tylko ludzkie dzieło nie napotkałoby tyle przeciwności ze strony demonów i ludzi".
      • Przeżywając wszystko w duchu dziecięctwa pisała: "Prostota umysłu, prostota serca, kierowanego ku Bogu, prostota wobec bliźnich, prostota charakteru, działania i wyglądu, a przede wszystkim prostota modlitwy".
      • Maryjo "Oddaję się w Twoją macierzyńską opiekę i jako Twoja niewolnica jestem już Twoja dla Boga, bezwarunkowo i na zawsze".
      • "Kochałam Jezusa Chrystusa ponad wszystko na ziemi i z miłości ku Niemu bardziej niż samą siebie kochałam wszystkich, którzy byli obciążeni pracą lub cierpieniem" (myśl zapisana w jej rzeczach osobistych i znaleziona po jej śmierci)

      Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC


      oooOOOooo

      Odsunęli się od niej wszyscy, nawet najbliższa rodzina stroniła od niej
      ...odsunęli się (od niej) wszyscy, nawet najbliższa rodzina stroniła od niej jak od intrygantki. Kiedyś bogata i znana, popadła w skrajne ubóstwo i została wciągnięta na listę pomocy społecznej. Zmarła w opuszczeniu i zapomnieniu......W czerwcu 1835, ks. Wincenty Pallotti spotkał się z Pauliną Marią Jaricot, założycielką Lyońskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary, która przybyła do Rzymu pod koniec maja 1835... 
      9 stycznia 1862 – W Lyonie zmarła Paulina Maria Jaricot, katolicka działaczka społeczna, założycielka stowarzyszeń katolików świeckich, m.in. Związku Lyońskiego (podstawy dzisiejszych Papieskich Dzieł Misyjnych; Dzieła Rozkrzewienia Wiary) oraz ruchu Żywego Różańca, mistyczka, błogosławiona.
      Urodziła się 22 lipca 1799 w Lyonie, w rodzinie bogatego przemysłowca. W 1816 w wyniku przebytej choroby, wpływu brata Fileasa, kleryka paryskiego Seminarium Misji Zagranicznych i kazania wygłoszonego w Niedzielę Palmową w lyońskim kościele St. Nizier, doszło do jej nawrócenia. 
      Postanowiła wtedy poświęcić swoje życie Bogu żyjąc jako osoba świecka. 25 grudnia 1816 złożyła śluby czystości w kaplicy Matki Bożej na wzgórzu Fourviere w Lyonie. Włączyła się w młodzieżowy ruch modlitewny propagujący kult Najświętszego Sakramentu, a także poświęciła się ruchowi odnowy wśród świeckich chrześcijan i w społeczną działalność robotników chrześcijańskich. 
      Na apel bpa Louisa Dubourga (zm. 1833) z Luizjany w USA, proszącego społeczeństwo francuskie o materialne wsparcie duszpasterstwa emigrantów francuskich, zorganizowała w 1818 wśród robotnic i służących stowarzyszenie, którego członkinie skupione w grupach 10-osobowych przeznaczały część zarobków na pomoc misjom prowadzonym w Chinach oraz emigrantom w diecezji Luizjana. W wyniku połączenia jej stowarzyszenia z analogiczną grupą prowadzoną przez Petit de la Barre, powstało w 1819 Stowarzyszenie (Dzieło) Rozkrzewiania Wiary (zwane też Związkiem Lyońskim; nazywane później Stowarzyszeniem Misyjnym  św. Franciszka Ksawerego), którego status wzorowany na Misyjnym Stowarzyszeniu Baptystów zatwierdził w 1822 abp Lyonu, J. Fesch, a pap. Pius VII nadał w 1823 stosowne przywileje. Dzieło to zajmowało się głównie zbieraniem pieniędzy na katolickie misje zagraniczne. Materialna pomoc związku dla misji była niezwykle wielka (np. tylko w latach 1841-51 organizacja ta przekazała na misje 35 milionów franków.
      Podobny charakter posiadało Misyjne Dzieło Dzieci (zwane też Stowarzyszeniem Dziecięctwa Jezus, Dziełem Świętego Dziecięctwa; znane dziś pod nazwą Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci) założone w 1843 w Paryżu przez nią i bpa Nancy Ch. de Forbin-Jansonem.
      W 1827 założyła ruch Żywego Różańca, który za jej życia objął swym zasięgiem Francję, Belgię, Włochy, Szwajcarię i Kanadę oraz zabór rosyjski.
      Organizowała też stowarzyszenia charytatywne, m.in.: Domek Loretański Córek Maryi oraz Stowarzyszenie Dobrej Książki. W celu niesienia pomocy misjom zainicjowała tzw. Bank Niebieski, z udziałowcami rekrutującymi się z zamożnych sfer oraz tzw. Kolonizację Chrześcijańskich Robotników, wykupującą grunty w celu budowania fabryk. Zadłużenie tych organizacji ściągnęły na ich inicjatorkę nieprzychylne oceny i niechęć. Ostatnie lata spędziła w opuszczeniu i ubóstwie. 
      W 1930 wszczęto proces beatyfikacyjny, w 1963 ogłoszono dekret o heroiczności cnót. Beatyfikacja Pauliny Jaricot, założycielki Dzieła Rozkrzewienia Wiary i Żywego Różańca, odbyła się w Lyonie 22 maja 2022. Mszy św. beatyfikacyjnej przewodniczył kard. Luis Antonio Tagle, prefekt Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, z którą związane są Papieskie Dzieła Misyjne.

      Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC