UWAGA !!!

WAŻNE INFORMACJE !

Zamieszczane tu będą materiały związane z pandemią koronawirusa i funkcjonowaniem naszej parafii. Ponieważ sytuacja jest dynamiczna, czynić to będziemy pod kolejną datą.

Innych informacji należy szukać: Słowo do Parafian i Ogłoszenia parafialne.

+ + +

We Mszy św. w kościele mogą uczestniczyć tylko osoby zamawiające daną intencję (do 5 osób!)

SPOWIEDŹ - codziennie 9-17.30, przy kancelarii parafialnej. Dzwonić dzwonkiem w poczekalni !

Sprawy kancelaryjne i inne potrzeby - telefon parafii 675 37 73

Bóg zapłać za składane ofiary na konto parafialne na realizację projektu termomodernizacji, 
jak też inne potrzeby parafii (światło, gaz, woda....)

Konto parafii: Bank Millennium    33 1160 2202 0000 0000 2759 9620
           

 Mamy wybór - ograniczenie aktywności społecznej do minimum albo dziesiątki tysięcy chorych 
- mówi prof. Łukasz Szumowski, minister zdrowia 

Pomagajmy sobie nawzajem na różne sposoby, ufając Miłosierdziu Bożemu!


                                                                                                               Duszpasterze

+ + +

Papież Franciszek: w  adoracji wchodźmy w tajemnicę Boga


„Klękam u Twoich stóp, o mój Jezu i przynoszę Ci skruszone serce, które pogrąża się w nicości i w Twej świętej obecności. Uwielbiam Cię w Sakramencie Twej miłości, pragnę przyjąć Cię w ubogim mieszkaniu mego serca – modlił się Ojciec Święty. - W oczekiwaniu na szczęście płynące z komunii sakramentalnej, pragnę przyjąć Cię w duchu. Przyjdź do mnie, o mój Jezu, abym przyszedł do Ciebie. Niech Twoja miłość rozpali mnie całego na życie i na śmierć. Wierzę w Ciebie, ufam Tobie, kocham Ciebie. I niech tak się stanie.“ 

+ + +

Audiencja generalna papieża Franciszka - 1.04.20

        Papież Franciszek podczas kolejnej audiencji generalnej bez udziału wiernych zachęcił Polaków do zawierzenia siebie wstawiennictwu świętego Jana Pawła II w obecnych czasach zagrożenia. Przypomniał o przypadającej w czwartek 15. rocznicy jego śmierci.
         Zwracając się w środę do Polaków za pośrednictwem watykańskich mediów Franciszek powiedział: "Bracia i siostry, współczesny człowiek dostrzega znaki śmierci, które na horyzoncie cywilizacji stały się bardziej obecne. Coraz bardziej żyje w lęku, zagrożony w samym rdzeniu swojej egzystencji". 
      "Gdy będzie wam trudno, niech myśl wasza biegnie ku Chrystusowi: wiedzcie, że nie jesteście sami. On wam towarzyszy i nigdy nie zawodzi" - dodał papież.
       "W tych trudnych dniach, które przeżywamy, zachęcam was do zawierzenia siebie Bożemu Miłosierdziu i wstawiennictwu świętego Jana Pawła II, w przededniu 15. rocznicy jego śmierci" - podkreślił Franciszek.
.             Podobnie jak poprzednie audiencje generalne w czasach pandemii, także ta odbyła się w papieskiej bibliotece w Pałacu Apostolskim.

+ + + 

W piątek 27 marca wspólna modlitwa z papieżem Franciszkiem. Błogosławieństwo Urbi et Orbi

Pełny tekst orędzia papieża Franciszka podczas modlitwy o oddalenie pandemii koronawirusa Watykan, piątek 27 marca 2020 r.

„Gdy zapadł wieczór” (Mk 4, 35). Tak zaczyna się usłyszana przez nas Ewangelia. Od tygodni wydaje się, iż zapadł wieczór. Na naszych placach, ulicach i miastach zebrały się gęste ciemności; ogarnęły nasze życie, wypełniając wszystko ogłuszającą ciszą i posępną pustką, która paraliżuje wszystko na swej drodze. Czuje się je w powietrzu, dostrzega w gestach, mówią o tym spojrzenia. Przestraszyliśmy się i zagubiliśmy. Podobnie jak uczniów z Ewangelii ogarnęła nas niespodziewana i gwałtowna burza. Uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy w tej samej łodzi, wszyscy słabi i zdezorientowani, ale jednocześnie ważni, wszyscy wezwani do wiosłowania razem, wszyscy potrzebujący, by pocieszać się nawzajem. Na tej łodzi… jesteśmy wszyscy. Tak jak ci uczniowie, którzy mówią jednym głosem i wołają w udręce: „giniemy” (w. 38), tak i my zdaliśmy sobie sprawę, że nie możemy iść naprzód każdy na własną rękę, ale jedynie razem. Łatwo odnaleźć się w tym opowiadaniu. To, co trudno zrozumieć, to postawa Jezusa. Podczas gdy uczniowie są naturalnie zaniepokojeni i zrozpaczeni, On przebywa na rufie, w tej części łodzi, która idzie na dno jako pierwsza. I co czyni? Mimo rozgardiaszu śpi spokojnie, ufając Ojcu – to jedyny raz w Ewangelii, gdy widzimy Jezusa śpiącego. Kiedy następnie został zbudzony, uciszywszy wiatr i wody, zwraca się do uczniów z tonem wyrzutu: „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?” (w. 40).     Postarajmy się to zrozumieć. Na czym polega brak wiary uczniów, w odróżnieniu od ufności Jezusa? Oni nie przestali w Niego wierzyć, istotnie, wzywają Go. Ale zobaczmy, jak Go wzywają: „Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?” (w. 38). Nie obchodzi Cię to: myślą, że Jezus się nimi nie interesuje, że się o nich nie troszczy. Wśród nas, w naszych rodzinach, jedną z rzeczy, która boli najbardziej, jest to, kiedy słyszymy: „Czy tobie na mnie nie zależy?”. To zdanie boli i rozpętuje burze w sercach. Musiało też wstrząsnąć Jezusem. Bo nikomu nie zależy na nas bardziej, niż Jemu. Istotnie, kiedy został wezwany, natychmiast ocalił swoich załamanych uczniów. Burza odsłania naszą bezradność i odkrywa te fałszywe i niepotrzebne pewniki, z jakimi zbudowaliśmy nasze programy działania, nasze plany, nasze nawyki i priorytety. Pokazuje nam, jak uśpiliśmy i porzuciliśmy to, co karmi, podtrzymuje i daje siłę naszemu życiu i naszej wspólnocie. Burza odsłania wszystkie postanowienia, by „zapakować” i zapomnieć o tym, co karmiło dusze naszych narodów; wszystkie te próby znieczulenia pozornie „zbawczymi” nawykami, niezdolnymi do odwoływania się do naszych korzeni i przywoływania pamięci naszych starszych, pozbawiając nas tym samym odporności niezbędnej do stawienia czoła przeciwnościom losu.

Wraz z burzą opadła maska tych stereotypów, za pomocą których ukrywaliśmy nasze „ego”, stale się martwiąc o własny obraz. Po raz kolejny odkryto tę (błogosławioną) wspólną przynależność, od której nie możemy uciec: przynależność jako braci. „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?”. Panie, dziś wieczorem Twoje Słowo uderza i dotyka nas wszystkich. W tym naszym świecie, który kochasz bardziej niż my, ruszyliśmy naprzód na pełnych obrotach, czując się silnymi i zdolnymi do wszystkiego. Chciwi zysku, daliśmy się pochłonąć rzeczom i oszołomić pośpiechem. Nie zatrzymaliśmy się wobec Twoich wezwań, nie obudziliśmy się w obliczu wojen i planetarnych niesprawiedliwości, nie słuchaliśmy wołania ubogich i naszej poważnie chorej planety. Nadal byliśmy niewzruszeni, myśląc, że zawsze będziemy zdrowi w chorym świecie. Teraz, gdy jesteśmy na wzburzonym morzu, błagamy cię: „Zbudź się Panie!”.

„Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?” Panie, kierujesz do nas apel, apel o wiarę. Nie polega ona na tym, żeby być przekonanym, że istniejesz, ale na tym, by przyjść do Ciebie i zaufać Tobie. W tym Wielkim Poście rozbrzmiewa Twój naglący apel: „Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem” (Jl 2, 12). Wzywasz nas, byśmy wykorzystali ten czas próby jako czas wyboru. Nie jest to czas Twojego sądu, ale naszego osądzenia: czas wyboru tego, co się liczy, a co przemija, oddzielenia tego, co konieczne od tego, co nim nie jest. Jest to czas przestawienia kursu życia ku Tobie, Panie, i ku innym. I możemy spojrzeć na wielu przykładnych towarzyszy drogi, którzy w obliczu strachu zareagowali oddając swoje życie. To sprawcza moc Ducha wylana i ukształtowana w odważnych i wielkodusznych aktach poświęcenia się. Jest to życie Ducha zdolne do wyzwolenia, docenienia i ukazania, że nasze życie jest utkane i podtrzymywane przez zwykłych ludzi – zwykle zapomnianych – którzy nie pojawiają się w nagłówkach gazet i magazynów, ani na wielkich wybiegach ostatniego spektaklu, ale bez wątpienia zapisują dziś decydujące wydarzenia naszej historii: lekarze, pielęgniarze i pielęgniarki, pracownicy supermarketów, sprzątaczki, opiekunki, przewoźnicy, stróżowie porządku, wolontariusze, księża, zakonnice i bardzo wielu innych, którzy zrozumieli, że nikt nie zbawia się sam. W obliczu cierpienia, gdzie miarą jest prawdziwy rozwój naszych narodów, odkrywamy i doświadczamy modlitwy arcykapłańskiej Jezusa: „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21). Ileż osób codziennie wykazuje się cierpliwością i wlewa nadzieję, starając się nie siać paniki, lecz współodpowiedzialność. Iluż ojców, matek, dziadków i babć, nauczycieli ukazuje naszym dzieciom, za pomocą małych, codziennych gestów, jak stawić czoło kryzysowi i przejść przez niego, dostosowując nawyki, wznosząc oczy i rozbudzając modlitwę. Ileż osób się modli, ofiarowuje i wstawia się dla dobra wszystkich. Modlitwa i cicha posługa: to nasza zwycięska broń.

„Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?”. Początkiem wiary jest świadomość, że potrzebujemy zbawienia. Nie jesteśmy samowystarczalni, sami toniemy; potrzebujemy Pana jak starożytni żeglarze gwiazd. Zaprośmy Jezusa do łodzi naszego życia. Przekażmy Mu nasze lęki, aby On je pokonał. Podobnie jak uczniowie doświadczymy, że z Nim na pokładzie nie dojdzie do katastrofy. Bo Boża moc polega na skierowaniu ku dobru wszystkiego, co się nam przytrafia, także rzeczy złych. Wnosi On w nasze burze pokój ducha, bo z Bogiem życie nigdy nie umiera. Pan rzuca nam wyzwanie i w czasie burzy zaprasza nas do rozbudzenia i uaktywnienia solidarności i nadziei zdolnych nadać trwałość, wsparcie i znaczenie tym godzinom, w których wszystko wydaje się tonąć. Pan budzi się, aby rozbudzić i ożywić naszą wiarę paschalną. Mamy kotwicę: w Jego krzyżu zostaliśmy zbawieni. Mamy ster: w Jego krzyżu zostaliśmy odkupieni. Mamy nadzieję: w Jego krzyżu zostaliśmy uzdrowieni i ogarnięci, aby nic i nikt nas nie oddzielił od Jego odkupieńczej miłości. Pośród izolacji, w której cierpimy z powodu braku uczuć i spotkań, doświadczając braku wielu rzeczy, po raz kolejny posłuchajmy wieści, która nas zbawia: On zmartwychwstał i żyje obok nas. Pan nas wzywa ze swego krzyża do odkrycia na nowo życia, które nas czeka, do spojrzenia na tych, którzy nas potrzebują, aby umocnić, rozpoznać i pobudzić łaskę, która jest w nas. Nie gaśmy knotka o nikłym płomieniu (por. Iz 42, 3), który nigdy nie słabnie, i pozwólmy, aby na nowo rozpalił nadzieję.

Przyjąć Jego krzyż, znaczy odnaleźć odwagę, by wziąć w ramiona wszystkie przeciwności obecnego czasu, porzucając na chwilę naszą tęsknotę za wszechmocą i posiadaniem, by uczynić miejsce dla twórczości, którą może wzbudzić jedynie Duch. Oznacza odnaleźć odwagę do otwarcia przestrzeni, gdzie wszyscy mogą się poczuć powołani i zezwolić na nowe formy gościnności, braterstwa i solidarności. W Jego krzyżu zostaliśmy zbawieni, aby przyjąć nadzieję i pozwolić, aby to ona umocniła i wspierała wszystkie środki i możliwe drogi, które mogą nam pomóc strzec siebie oraz strzec innych. Przyjąć Pana, aby przyjąć nadzieję. Oto moc wiary, która wyzwala ze strachu i daje nadzieję. „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?”. Drodzy bracia i siostry, z tego miejsca, które opowiada o skalistej wierze Piotra, chciałbym dziś wieczorem powierzyć was wszystkich Panu, za wstawiennictwem Matki Bożej, Uzdrowienia Jego ludu, Gwiazdy wzburzonego morza. Z tej kolumnady, która obejmuje Rzym i świat, niech zstąpi na was, jak pocieszający uścisk, błogosławieństwo Boże. Panie, pobłogosław świat, daj zdrowie ciałom i pocieszenie sercom. Wzywasz nas, byśmy się nie lękali. Ale nasza wiara jest słaba i boimy się. Ale Ty, Panie, nie zostawiaj nas na łasce burzy. Powtórz raz jeszcze: „Wy się nie bójcie!” (Mt 28, 5). A my, razem z Piotrem, „wszystkie troski przerzucamy na Ciebie, gdyż Tobie zależy na nas” (por. 1 P 5, 7).           tłum. o. Stanisław Tasiemski OP (KAI) / Watykan


+ + + 

26.03.2020

Zarządzenia Arcybiskupa Metropolity Białostockiego
odnośnie do sprawowania czynności liturgicznych w stanie epidemii (fragmenty)


W Archidiecezji Białostockiej wprowadzam następujące zarządzenia:

  • Zgodnie z kan. 87 §1 KPK, przedłużam dyspensę od obowiązku niedzielnego uczestnictwa we Mszy św. do dnia 19 kwietnia br. na zasadach określonych w dekrecie z dnia 13 marca br. 
  • Od dnia 25 marca w każdej Mszy św. lub w innych celebracjach może uczestniczyć maksymalnie do 5 osób, nie licząc osób sprawujących posługę (por. www.gov.pl). Zatem, oprócz kapłanów i kilku niezbędnych usługujących, powinny to być w pierwszej kolejności osoby zamawiające intencję mszalną. Na drzwiach kościoła należy umieścić stosowną informację, jednocześnie przekazując ją wiernym drogą internetową.
  • Ograniczenie liczby uczestników zgromadzenia do 5 osób obowiązuje również podczas liturgii pogrzebowej. Należy ją ograniczyć do jednej, tj. III stacji na cmentarzu. Uczestniczy w niej najbliższa rodzina (Obrzędy pogrzebu, s. 176). Jeśli okoliczności na to pozwalają, stację tę może poprzedzić procesja od bramy cmentarza. W pogrzebie nie mogą uczestniczyć osoby objęte kwarantanną. Po nabożeństwie na cmentarzu należy zaprosić rodzinę na odprawienie Mszy św. pogrzebowej w kościele lub ustalić jej późniejszy termin.
  • Tak jak do tej pory, wiernych zachęcam do uczestnictwa we Mszy św., rekolekcjach wielkopostnych i innych nabożeństwach za pośrednictwem środków społecznego przekazu. W ciągu dnia kościoły mają pozostawać otwarte dla indywidualnej modlitwy i adoracji Najświętszego Sakramentu.
  • Należy stworzyć wiernym możliwość do spowiedzi indywidualnej. Chociaż właściwym miejscem sprawowania sakramentu pojednania jest konfesjonał, to w obecnych warunkach sakrament ten można sprawować poza konfesjonałem, np. w kościele, w kaplicy, w zakrystii, w sali katechetycznej, w biurze parafialnym lub w innym godnym miejscu, pozwalającym na zachowanie prywatności i zasad bezpieczeństwa.
    Nie jest też możliwa spowiedź przez środki komunikacji elektronicznej (np. telefon, komunikator internetowy itp.).
  • W wykładni trzeciego przykazania kościelnego: „Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię św.”, Konferencja Episkopatu Polski ustaliła, że okres, w którym obowiązuje to przykazanie, obejmuje czas od Środy Popielcowej (26.02.2020) do Niedzieli Trójcy Świętej (7.06.2020).
  •  Prawo kanoniczne dopuszcza przyjmowanie Komunii św. do ust i na rękę.  (…)  Wiernych przyjmujących Komunię św. na rękę zachęca się, by uprzednio, w miarę możliwości, zdezynfekowali sobie dłonie.
  •  Pamiętając o zakazie odwiedzania osób będących w kwarantannie domowej, wiernym, którzy indywidualnie poproszą o udzielenie Komunii św. poza liturgią, należy to uczynić zgodnie z przewidzianym obrzędem z wyjątkiem:
  • Wielkiego Piątku, kiedy to Komunii św. można udzielić poza liturgią tylko chorym,
  • Wielkiej Soboty, kiedy można udzielać Komunii św. poza liturgią jedynie jako Wiatyku.
  • Sakrament chrztu św. należy sprawować z zachowaniem środków ostrożności co do kontaktu bezpośredniego. Zgodnie z przepisami liturgicznymi może on być sprawowany poza Mszą św., w obecności najbliższej rodziny. Zgodnie z tradycją Kościoła chrzest katechumenów może mieć miejsce również w uroczystość Zesłania Ducha Świętego.
  • Informacje w sprawie udzielania sakramentu bierzmowania i Pierwszych Komunii św. w parafiach zostaną podane po Świętach Wielkanocnych.

  • Organizacja Triduum Sacrum

    W związku z ograniczeniem zgromadzeń religijnych do 5 osób, nie licząc osób sprawujących posługę, należy przypomnieć wiernym, że uczestnictwo w celebracjach Triduum Paschalnego (Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota) nie jest nakazane, a zatem nieobecność na tych celebracjach nie wiąże się z zaciągnięciem grzechu. Dlatego zachęcam wszystkich wiernych naszej Archidiecezji do łączenia się w modlitwie ze wspólnotą Kościoła w celebracji Świętego Triduum za pośrednictwem transmisji w środkach społecznego przekazu, w tym serwisu internetowego Archidiecezji ArchiBial.pl i kanału YouTube ArchiBial Media.

    1. Wielki Czwartek:

    a)   Msza św. Krzyżma odbędzie się bez udziału kapłanów. Święte oleje do przekazania wszystkim parafiom będzie można odebrać w późniejszym czasie. Do tego czasu korzystamy nadal z Olejów pobłogosławionych przed rokiem. W przypadku ich braku, nowo pobłogosławione Oleje można będzie odebrać przy katedrze (sala n. 12) w Wielki Piątek w godz. 10.00-12.00. Odnowienie przyrzeczeń kapłańskich odbędzie się w późniejszym terminie.

    b)  We Mszy św. Wieczerzy Pańskiej opuszcza się obrzęd umywania nóg i procesję do ołtarza wystawienia. Najświętszy Sakrament ma być przechowywany w tabernakulum. W tym roku nie organizuje się ołtarza wystawienia, tzw. ciemnicy.

    2. Wielki Piątek:

    a) Liturgia Wielkiego Piątku we wszystkich parafiach powinna rozpocząć się o godz. 15.00. Obecni na liturgii adorują Krzyż przez przyklęknięcie. Do wezwań Modlitwy Powszechnej należy dołączyć specjalną intencję za chorych, zmarłych, znajdujących się w sytuacji zagubienia (por. Missale Romanum, s. 314, n. 13). (Załączniki nr 2 i 3).

    b) Na zakończenie Liturgii Męki Pańskiej, Najświętszy Sakrament przenosi się do Grobu Pańskiego i wystawia do indywidualnej adoracji. Rozpoczyna się Nowenna przed świętem Miłosierdzia Bożego

    3. Wielka Sobota:

    a) Zachęca się do korzystania z możliwości indywidualnej adoracji Najświętszego Sakramentu w Grobie Pańskim. 

    b) Nie organizuje się tradycyjnego święcenia pokarmów. Pobłogosławienia pokarmów dokonują wierni w domach przed śniadaniem wielkanocnym, zgodnie z księgą Obrzędy błogosławieństw dostosowane do zwyczajów diecezji polskich, t. 2, Katowice 2001, nn. 1347-1350; (Załącznik nr 4). Tekst tego obrzędu należy podać na stronie internetowej parafii, ewentualnie powielić i wyłożyć w kościele; będzie on zamieszczony również na stronie internetowej Archidiecezji.

    c) Jeśli zaistnieje konieczność poświęcenia wody na prośbę wiernych, czynimy to indywidualnie. Nie święcimy wody w celu pozostawienia jej w dużym pojemniku w kościele lub przed kościołem. 

    4. Niedziela Zmartwychwstania:

    a) W celebracji Wigilii Paschalnej, przy Liturgii światła należy pominąć rozpalanie ogniska oraz zapalanie świec wiernych. W praktyce, liturgię rozpoczynamy w prezbiterium, gdzie po zapaleniu paschału przechodzi się bezpośrednio do Orędzia Wielkanocnego (Exsultet). Potem następuje Liturgia Słowa. W czasie Liturgii chrzcielnej należy opuścić Litanię do Wszystkich Świętych i Błogosławieństwo wody chrzcielnej a tylko odnowić przyrzeczenia chrzcielne (por. Missale Romanum, s. 371, n. 55). Pomija się pokropienia wiernych wodą święconą. Odmawia się modlitwę powszechną. Potem następuje Liturgia Eucharystyczna.

    b) W Wigilię Paschalną i w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego nie święci się wody i w związku z tym nie używa się pokropień. Nie ma też procesji rezurekcyjnej. 

                                                      Abp Tadeusz Wojda SAC, Metropolita Białostocki

Białystok, dnia 26 marca 2020 roku

+ + +

JAK PRZYJMOWAĆ KOMUNIĘ DUCHOWĄ?

Sobór Trydencki (1551) naucza: „Odnośnie do korzystania z tego świętego sakramentu ojcowie nasi słusznie i mądrze rozróżnili trzy sposoby jego przyjmowania. Uczyli, że: jedni przyjmują go tylko sakramentalnie, jak grzesznicy; inni tylko duchowo, mianowicie ci, którzy w pragnieniu spożywając ów podawany niebiański chleb – żywą «wiarą, która działa przez miłość» – odczuwają jego owoc i pożytek; inni wreszcie przyjmują go zarówno sakramentalnie, jak i duchowo” (Sobór Trydencki, Dekret o Najświętszym Sakramencie Eucharystii, r. 8).

  1. 1.   W czasie transmisji Mszy św.

Należy uczestniczyć w liturgii, słuchając i odpowiadając, biorąc udział w śpiewach. Trzeba odłożyć wtedy na bok wszystkie inne sprawy. W czasie udzielania Komunii św. trzeba wzbudzić w sobie pragnienie przyjęcia Jezusa Eucharystycznego i sakramentalnego zjednoczenia z Nim. Można wypowiedź słowa modlitwy, na przykład proponowanej poniżej, a także przedłużyć Komunię duchową na czas dziękczynienia po Mszy św., odmawiając inne modlitwy, zwłaszcza Akty uwielbienia czy Litanię do Serca Pana Jezusa.

  1. 2.   Poza transmisją Mszy św.

W sytuacji, gdy nie ma możliwości przyjęcia Komunii św. poprzez spożycie Ciała/Krwi Pańskiej, można wzbudzić pragnienie przyjęcia Komunii i powiedzieć o nim Bogu w dowolnej formie, prosząc o sakramentalne zjednoczenie z Chrystusem. Skutkuje to faktycznym przyjęciem łaski Najświętszego Sakramentu. Poza transmisją Mszy św. warto zacząć od aktu pokuty, rozważenia czytań z dnia, a przed aktem Komunii duchowej odmówić modlitwę Pańską oraz „Panie, nie jestem godzien…”.

Modlitwa Komunii duchowej według Papieża Franciszka

Kładę się u Twych stóp, o mój Jezu, i ofiarowuję Ci moje skruszone serce, uniżone w swojej nicości i Twojej świętej obecności. Adoruję Cię w sakramencie Twej miłości, niewysłowionej Eucharystii. Pragnę przyjąć Ciebie w tym ubogim przybytku, jaki oferuje Ci mój umysł. Czekając na radość z sakramentalnej komunii, pragnę przyjąć Cię w duchu. Przyjdź do mnie, O mój Jezu, kiedy ja, ze swojej strony, przychodzę do Ciebie! Niech Twoja miłość ogarnie moje całe jestestwo w życiu i śmierci. Wierzę w Ciebie, Tobie ufam, Ciebie miłuję. Amen.

+ + +

ŻAL DOSKONAŁY 
W CZASIE PANDEMII KORONAWIRUSA

Częścią Tradycji Kościoła katolickiego jest przekonanie, że „żal doskonały”, czyli taki, który przeżywamy ze względu na miłość do Boga, połączony z pragnieniem spowiedzi, gdy tylko będzie to możliwe. Skutkuje on odpuszczeniem grzechów ciężkich.

Katechizm Kościoła Katolickiego naucza: „Gdy żal wypływa z miłości do Boga miłowanego nade wszystko, jest nazywany «żalem doskonałym» lub «żalem z miłości» (contritio). Taki żal odpuszcza grzechy powszednie. Przynosi on także przebaczenie grzechów śmiertelnych, jeśli zawiera mocne postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe” (nr 1452).

Jak wzbudzić akt żalu doskonałego?

W sytuacji, gdy nie ma możliwości wyznania grzechów przed kapłanem, należy:

  • 1) wzbudzić w sobie pragnienie przyjęcia sakramentu pokuty (z postanowieniem przystąpienia do niego przy najbliższej okazji);
  • 2) zrobić rachunek sumienia i w odniesieniu do wykrytych grzechów postanowić nie popełniać ich w przyszłości (jak w ramach przygotowania do spowiedzi sakramentalnej);
  • 3) wzbudzić w sobie żal za popełnione grzechy ze względu na miłość do Boga – tak uczciwie, jak tylko potrafimy; można wypowiedzieć formułę: „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu” albo przeczytać np. Psalm 51(50);
  • 4) przyjąć sobie jakiś czyn pokutny w ramach pokuty za grzechy;
  • 5) przyjąć Komunię św. (sakramentalnie lub duchowo).

+ + + 

25.03.2020

W związku z epidemią koronawirusa organy państwowe zdecydowały, że w Mszy Świętej lub innym obrzędzie religijnym nie będzie mogło uczestniczyć jednocześnie więcej niż 5 osób, nie licząc osób sprawujących posługę. Mając na uwadze zdrowie i życie wszystkich Polaków, proszę o uwzględnienie tego faktu w kontekście nadchodzących celebracji, w tym liturgii Wielkiego Tygodnia – podkreśla w komunikacie przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki.

Przewodniczący Episkopatu jednocześnie zachęca wszystkich wiernych do łączenia się w modlitwie ze wspólnotą Kościoła za pośrednictwem transmisji medialnych, zwłaszcza w niedziele oraz podczas Wielkiego Tygodnia i Świąt Wielkiej Nocy. „Ufajmy, że dzięki modlitwie oraz wysiłkom nas wszystkich, jak najszybciej będziemy mogli cieszyć się na nowo wspólną celebracją w naszych kościołach” – napisał.

„Powierzając po raz kolejny Panu Bogu naszą Ojczyznę i wszystkich Polaków w kraju i za granicą, poprosiłem kardynała Manuela José Macário do Nascimento Clemente przewodniczącego Konferencji Episkopatu Portugalii, aby włączył również Kościół w Polsce w akt zawierzenia, którego ma dokonać w Sanktuarium Matki Bożej w Fatimie dnia 25 marca 2020 roku” – dodał abp Gądecki.

Przewodniczący Episkopatu zapewnił też, że w tym bardzo trudnym czasie modli się za wszystkich, a zwłaszcza za osoby starsze, chore i samotne. „Zachęcam równocześnie do solidarnego podejmowana uczynków miłosiernych wobec osób potrzebujących” – prosił przewodniczący Episkopatu Polski.

BP KEP

Komunikat Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski
w związku z kolejnym ograniczeniem liczby uczestników zgromadzeń

W związku z epidemią koronawirusa organy państwowe zdecydowały, że w Mszy Świętej lub innym obrzędzie religijnym nie będzie mogło uczestniczyć jednocześnie więcej niż 5 osób, nie licząc osób sprawujących posługę (por. www.gov.pl). Mając na uwadze zdrowie i życie wszystkich Polaków, proszę o uwzględnienie tego faktu w kontekście nadchodzących celebracji, w tym liturgii Wielkiego Tygodnia.

 Jednocześnie kolejny raz zachęcam wszystkich wiernych do łączenia się w modlitwie ze wspólnotą Kościoła za pośrednictwem transmisji w środkach społecznego przekazu.

 Ufajmy, że dzięki modlitwie oraz wysiłkom nas wszystkich, jak najszybciej będziemy mogli cieszyć się na nowo wspólną celebracją w naszych kościołach.

 Powierzając po raz kolejny Panu Bogu naszą Ojczyznę i wszystkich Polaków w kraju i za granicą, poprosiłem kardynała Manuela José Macário do Nascimento Clemente, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Portugalii, aby włączył również Kościół w Polsce w akt zawierzenia, którego ma dokonać w Sanktuarium Matki Bożej w Fatimie dnia 25 marca 2020 roku.

W tym bardzo trudnym czasie ogarniam wszystkich moją modlitwą, zwłaszcza osoby starsze, chore i samotne. Równocześnie zachęcam do solidarnego podejmowana uczynków miłosiernych wobec osób potrzebujących.

Z pasterskim błogosławieństwem,

Abp Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

Warszawa, dnia 24 marca 2020 roku


25.03.2020

+++ 

W TVP3 w paśmie ogólnopolskim nadawane będą "Rekolekcje z dominikaninem Jackiem Salijem".  Nauki będą emitowane o godzinie 20.40 w dniach 25-26-27 marca br. (środa, czwartek, piątek) zaraz po transmisji Mszy św. z Jasnej Góry. Długość poszczególnych konferencji przewidywana jest na ok. 20 min.

+++ 

Z powodu szerzącej się epidemii koronawirusa Ksiądz Arcybiskup Tadeusz Wojda Metropolita Białostocki przełożył Peregrynację Obrazu Najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej Matki Miłosierdzia w Archidiecezji Białostockiej na rok 2021. Wszelkie szczegóły dotyczące organizacji tego wydarzenia w przyszłym roku zostaną podane w  późniejszym terminie. 

Wpisy wcześniejsze

20.03.2020

Odpust zupełny dla dotkniętych koronawirusem

Penitencjaria Apostolska wydała specjalny dekret udzielający odpustu zupełnego wiernym zarażonym koronawirusem, przebywającym na kwarantannie, a także pracownikom służby zdrowia, rodzinom i wszystkim w jakikolwiek sposób dotkniętym tym problemem. 

Odpust zupełny to pomoc, jakiej udziela Kościół, aby przeżywać epidemię w duchu wiary i osobistego nawrócenia. By go otrzymać należy odrzucić wszelkie przywiązanie do grzechu, uczestniczyć we Mszy poprzez środki masowego przekazu lub po prostu pomodlić się. „Powinno być to połączone z wolą spełnienia zwykłych warunków odpustu, czyli przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, komunii świętej oraz odmówienia modlitwy według intencji Ojca Świętego, kiedy to stanie się możliwe” – czytamy w dekrecie.

Penitencjaria Apostolska udziela pod tymi samymi warunkami odpustu zupełnego tym wiernym, którzy będą modlić się w intencji ustania epidemii i umocnienia tych, którzy cierpią z jej powodu oraz w intencji zbawienia wiecznego zmarłych w wyniku zarażenia koronawirusem.

Kościół modli się także za tych, którzy nie mogą przyjąć sakramentu chorych oraz Wiatyku, zawierza ich wszystkich Miłosierdziu Bożemu i każdemu wiernemu udziela odpustu zupełnego na godzinę śmierci pod warunkiem, że jest właściwie dysponowany i odmówił w ciągu życia jakąś modlitwę.

                                                              + + +

 arcybiskup Grzegorz Ryś: „Wszyscy przechodzimy obecnie przez czas próby – jeszcze nie wiemy, jak wielkiej – jak szerokiej (gdy idzie o zasięg) i jak długotrwałej. Ta próba dotyczy każdego z nas osobiście, ale również dotyczy nas razem jako wspólnoty. Jako Kościół właśnie zdajemy poważny egzamin. Jest to najpierw egzamin z wiary i nadziei, a zaraz potem z będącej ich owocem konkretnej (a nie deklaratywnej) miłości bliźniego, solidarności i wrażliwości na potrzeby drugich”. (20.03.2020)

                                                              + + +

Wiedza o koronawirusie i o tym, jak go zwalczać, nie neguje wiary w Bożą opatrzność, 
ale może do niej prowadzić.

KS. DARIUSZ KOWALCZYK SJ "Gość Niedzielny"  12/2020

Czy to, co się dzieje w związku z koronawirusem, będzie miało jakiś znaczący wpływ na wiarę w Boga? Być może tak. U jednych pozytywny, a u innych negatywny. Nieszczęście, a koronawirus jest nieszczęściem, jednych przybliża do Boga, a innych oddala. Wygląda na to, że prezydenta Poznania, Jacka Jaśkowiaka, oddaliło. Ów swego czasu kandydat na szefa PO popisał się komentarzem na temat osoby, która zaraziła się i zmarła. Jaśkowiak – jak można wyczytać w internecie – powiedział: „Ta pani chora na koronawirusa była bardzo wierząca, chodziła na pielgrzymki, ale okazuje się, że jednak ta wiara nie chroni przed chorobą, przed zarażeniem”. Hm… Nigdy nie słyszałem, aby w Kościele ktoś mi obiecywał, że jak będę wierzył w Pana Jezusa jako jedynego Zbawiciela, to dożyję w zdrowiu i szczęściu stu lat. Uśmieszki ateistów, ale i niektórych tzw. otwartych katolików, którzy na portalach społecznościowych drwią sobie, że koronawirus nie przestraszy się modlitwy, świadczą o nich samych, ale nic nie mówią o wierze chrześcijańskiej. Bóg, w którego wierzą chrześcijanie – Bóg Jezusa Chrystusa – nie jest Wielkim Magikiem, który obiecał, że jak się będziemy modlić, to On magiczną pałeczką sprawi, że będzie nam się wiodło wspaniale. Wierzymy w Boga w Trójcy Jedynego, który najpełniej objawił się w krzyżowej męce i zmartwychwstaniu Jezusa z Nazaretu. Wierzymy w Chrystusa, który modlił się w Ogrójcu: „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz twoja niech się stanie” (Łk 22,42). A zatem wiara chrześcijańska poucza nas, że do ostatecznego zmartwychwstania idzie się przez krzyż. Czy z tego wynika, że nie ma sensu modlitwa o konkretne łaski, oddalenie nieszczęść itp.? Nie! Wręcz przeciwnie! Nasza modlitwa ma być konkretna. W obecnej sytuacji jak najbardziej możemy modlić się o oddalenie zagrożenia koronawirusem. Ale powinniśmy być przygotowani, że Bóg wysłucha nas na swój sposób, tak jak wysłuchał Jezusa modlącego się w Ogrójcu. Jednocześnie trzeba posługiwać się rozumem, który dał nam Stwórca, bo – jak mówił św. Tomasz – łaska buduje na naturze. Ludwik Pasteur (zm. 1895), francuski chemik i prekursor mikrobiologii, stwierdził: „Mało wiedzy oddala od Boga. Dużo wiedzy sprowadza do Niego z powrotem”. Wiedza o koronawirusie i o tym, jak skutecznie go zwalczać, nie tylko nie neguje wiary w Bożą opatrzność, ale może wręcz do niej prowadzić i ją umacniać.•

                                                                            + + +

Zarządzenie Abp Tadeusza Wojdy SAC, 
Metropolity Białostockiego 
w związku z epidemią koronawirusa 
z 14.03.2020

Kancelaria Kurii Metropolitalnej Białostockiej przesłała kolejne zarządzenie Księdza Arcybiskupa Tadeusza Wojdy, Metropolity Białostockiego,  wydane w związku z decyzjami władz państwowych w sprawie zwalczania epidemii koronawirusa z dnia wczorajszego. Treść tego zarządzenia podajemy do wiadomości Parafian. 

 Czcigodni Kapłani, Drodzy Siostry i Bracia,

Jesteśmy w obliczu próby, która wymaga od nas wszystkich wielkiej dojrzałości i najwyższej odpowiedzialności. Rozprzestrzeniająca się epidemia koronawirusa ma już zasięg światowy i trudno jest przewidzieć jakie będą jej skutki. Dlatego zmusza nas ona do podejmowania odpowiedzialnych decyzji, przyjmowania postaw i zachowań, motywowanych wiarą oraz dobrem zarówno własnym jak i innych. W tym szczególnym momencie musimy zjednoczyć wszystkie siły, aby wspólnie walczyć z biologicznym zagrożeniem, które w innych krajach już zbiera śmiertelne żniwo. Wszystkim nam powinno zależeć, aby zagrożenie epidemiologiczne ustało tak szybko jak to jest tylko możliwe.

W związku z powyższym, proszę wszystkich o skrupulatne przestrzeganie zaleceń przesyłanych komunikatów, które biorą pod uwagę zarządzenia Władz Państwowych jak i Konferencji Episkopatu.

Usilnie proszę wszystkich o głęboką modlitwę osobistą oraz o zachęcanie siebie nawzajem do wytrwałej modlitwy, nawrócenia serca przez sakrament pojednania, adorację Najświętszego Sakramentu, uczestniczenie we Mszy św. za pośrednictwem środków przekazu i możliwości Komunii św. duchowej. Godziny transmisji są podane na stronie internetowej Archidiecezji.

Kapłanów oraz osoby konsekrowane proszę o zbieranie się w kościołach i kaplicach domowych na różaniec o godz. 20,30 w intencji chorych i o ustanie epidemii.

Otoczmy modlitwą lekarzy, pielęgniarki, ratowników medycznych, cały personel służby zdrowia oraz pracowników innych służb, którzy często z narażeniem własnego zdrowia, a nawet życia, niosą pomoc chorym i umierającym.

            Z racji na najnowsze dyspozycje Władz Państwowych, ograniczam możliwość uczestnictwa wiernych we Mszach św. w kościołach i kaplicach (w niedziele i w dni powszednie) do osób zamawiających intencję mszalną, a w wypadku pogrzebu, do najbliższej rodziny. We wszystkich Mszach, wraz z duchowieństwem parafialnym, posługującymi w liturgii i uczestnikami może brać udział maksymalnie 50 osób.

            Na czas do odwołania należy odłożyć rekolekcje parafialne, spotkania wspólnot, katechezy przedmałżeńskie, spotkania komunijne i wszystkie inne.

            Zalecam nienapełnianie kropielnic wodą święconą, przekazywanie znaku pokoju tylko przez skłon głowy oraz przypominam o możliwości udzielania Komunii św. na rękę tym, którzy o to proszą.

            Kapłanów proszę o jeszcze większą dyspozycyjność w konfesjonałach, aby każdy kto pragnie mógł przystąpić do sakramentu pojednania.

            W duchu miłości ewangelicznej proszę o objęcie szczególną opieką chorych i potrzebujących. Miejmy wielkie serce i szeroko otwarte oczy, aby dostrzec każdą osobę, która w tych trudnych chwilach znajdzie się w potrzebie, aby miłosierdzie Boże docierało do każdego.

            Wszystkich kapłanów proszę o zachowywanie rezydencji i nieopuszczanie plebanii poza wypadkami uzasadnionymi racjami duszpasterskimi.

            Do 29 marca br. zamknięte będą: Sąd Metropolitalny Białostocki, Centrum Wystawienniczo-Konferencyjne, Archiwum i Muzeum Archidiecezjalne, Księgarnia Archidiecezjalna i inne instytucje. W Kurii pełnione będą dyżury w godz. 9.00-13.30. Wszystkie sprawy można będzie załatwiać telefonicznie lub drogą mailową.

            Niech Pan Bóg udziela nam Swojego błogosławieństwa, a Matka Boża Miłosierdzia otacza swoją macierzyńską opieką.

Abp Tadeusz Wojda SAC

Metropolita Białostocki

Ks. Andrzej Kakareko

Kanclerz Kurii

Białystok, dnia 14 marca 2020 roku

Nr 159/20/A

Transmisje Mszy św. przez środki społecznego przekazu Archidiecezji Białostockiej:

Kanał YouTube ArchiBial

Niedziela, 15 marca 2020 r.

godz. 12.00 – transmisja Mszy św. z kościoła pw. Matki Bożej Fatimskiej w Białymstoku

godz. 18.00 – transmisja Mszy św. z Archikatedry białostockiej

Dni powszednie

8.00  - transmisja Mszy św. z kaplicy Kurii Metropolitalnej Białostockiej

16-19 marca (poniedziałek–czwartek) 

17.00 – Rekolekcje wielkopostne

20 marca (piętek)

17.00 – Nabożeństwo Drogi Krzyżowej 

Radio i 103.3 FM

Niedziela – transmisja 

7.00 - transmisja Mszy św. z kościoła pw. Maksymiliana Kolbego w Białymstoku 

12.30 - transmisja Mszy św. z kościoła pw. Maksymiliana Kolbego w Białymstoku 

Dni powszednie

18.00 - transmisja Mszy św. z kościoła pw. Maksymiliana Kolbego w Białymstoku 

Inne możliwości

Niedziela, 15 marca 2020 r. 

7:00 – TVP 1

9:00 – Polskie Radio, Program Pierwszy 

9:30 – Telewizja TRWAM

11.00 – TVP 1

13:00 – TVP POLONIA

Poniedziałek, 16 marca 2020 r. – niedziela, 22 marca 2020 r. 

7:00 – z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach – TVP1

Poniedziałek, 16 marca 2020 r. – piątek, 20 marca 2020 r. 

20:00 – z Jasnej Góry w intencji ustania epidemii, TVP3 pasmo ogólnopolskie oraz na kanale YouToube dostępnym na stronach internetowych: www.jasnagóra.pl i www. episkopat.pl. 

Ponadto, transmisje Mszy Świętych będą dostępne za pośrednictwem innych telewizji, stacji radiowych oraz w internecie.

Dyspensa

Zarządzenia Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski z dnia 12 marca 2020. Tego dnia została udzielona dyspensa od obowiązku niedzielnego uczestnictwa we Mszy św.:

  1. osobom w podeszłym wieku,
  2. osobom z objawami infekcji (np. kaszel, katar, podwyższona temperatura),
  3. dzieciom i młodzieży szkolnej oraz dorosłym sprawującym nad nimi bezpośrednią opiekę,
  4. osobom, które czują obawę przed zarażeniem.

Skorzystanie z dyspensy oznacza, że nieobecność na niedzielnej Mszy św. w okresie do końca marca, nie jest grzechem. Należy zadbać w domach o modlitwę osobistą i rodzinną, skorzystać z duchowej łączności ze wspólnotą Kościoła poprzez transmisje z radiowej i telewizyjnej Mszy św. Niech wierni poza liturgią nawiedzają kościoły na gorliwą modlitwę osobistą.

Zarządzenie Arcybiskupa  Tadeusza Wojdy SAC, Metropolity Białostockiego w związku z epidemią koronawirusa z 13.03.2020

Mając na uwadze wzrost zakażeń koronawirusem także w naszym kraju i wynikające z niego zagrożenia zdrowia i życia, zwłaszcza dla osób starszych i chorych, zgodnie z rekomendacjami Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski zarządzam wprowadzenie następujących prewencyjnych środków ostrożności:

1. Zgodnie z kan. 87 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego, udzielam dyspensy od obowiązku niedzielnego uczestnictwa we Mszy Świętej do dnia 29 marca br. następującym wiernym:

a. osobom w podeszłym wieku,

b. osobom z objawami infekcji (np. kaszel, katar, podwyższona temperatura, itp.),

c. dzieciom i młodzieży szkolnej oraz dorosłym, którzy sprawują nad nimi bezpośrednią opiekę,

d. osobom, które czują obawę przed zarażeniem.

    Skorzystanie z dyspensy oznacza, że nieobecność na Mszy niedzielnej we wskazanym czasie nie jest grzechem. Jednocześnie gorąco zachęcam, aby osoby korzystające z dyspensy trwały na osobistej i rodzinnej modlitwie w łączności ze wspólnotą Kościoła poprzez transmisje radiowe, telewizyjne lub internetowe Mszy Świętych i innych nabożeństw.

2. W czasie liturgii do dnia 29 marca br. należy przestrzegać w kościołach następujących zasad:

a. kapłani przed rozpoczęciem liturgii powinni dokładnie umyć ręce i kierować się zasadami higieny,

b. przypominam, że przepisy liturgiczne Kościoła przewidują przyjmowanie Komunii Świętej na rękę,

c. znak pokoju należy przekazywać przez skinienie głowy, bez podawania rąk,

d. cześć Krzyżowi i relikwiom należy oddawać przez przyklęknięcie lub głęboki skłon, bez kontaktu bezpośredniego,

e. rezygnujemy z napełniania kropielnic kościelnych wodą święconą.

3. Ponadto do dnia 29 marca br.:

a. zaplanowane przed Wielkanocą liturgie udzielenia sakramentu bierzmowania w parafiach zostają przeniesione na terminy późniejsze,

b. zostają zawieszone rekolekcje szkolne organizowane przez parafie, rekolekcje i dni skupienia dla dzieci i młodzieży organizowane w ośrodkach rekolekcyjnych w Archidiecezji, spotkania formacyjne w związku z przygotowaniem do I Komunii św. i sakramentu bierzmowania, pielgrzymki grupowe,

c. sprawy rekolekcji dla dorosłych oraz organizację innych spotkań pozostawia się roztropnemu rozeznaniu księży proboszczów.

4. Proszę o solidarność z osobami starszymi i potrzebującymi, o modlitwę w intencji ochrony przed chorobami, a także o pokój serc i łaskę głębokiego nawrócenia dla każdego z nas. Dobremu Bogu polecajmy wszystkich zmarłych na skutek koronawirusa. Módlmy się o zdrowie dla chorych, tych, którzy się nimi opiekują, lekarzy i personelu medycznego oraz wszystkich służb sanitarnych. Zachęcam wszystkich wiernych, aby poza liturgią nawiedzali kościoły na gorliwą modlitwę w tych intencjach. Polecam duszpasterzom:

a. aby odprawiali raz w tygodniu Msze św. wotywne w intencji chorych i oddalenie epidemii,

b. aby kościoły pozostawały otwarte w ciągu dnia,

b. aby troszczyli się o dodatkowe okazje do spowiedzi i adoracji Najświętszego Sakramentu,

c. aby – przy zachowaniu należytych zasad higieny – odwiedzali chorych i starszych parafian z posługą sakramentalną.

            W tym czasie zagrożenia i wielkiego wysiłku podejmowanego w walce z epidemią wszystkich powierzam opiece Matki Bożej Pani Miłosierdzia, 

            otaczam modlitwą i udzielam pasterskiego błogosławieństwa. 

                                                                              Abp Tadeusz Wojda SAC

                                                                              Metropolita Białostocki

Ks. Andrzej Kakareko

Kanclerz Kurii

Białystok, dnia 13 marca 2020 roku

Nr 155/20/A

Teksty, które warto przeczytać

«OTO JAK W TRUDNOŚCIACH UCZYMY SIĘ POKONYWAĆ LĘK»

„To obecność, a nie nasze strategie, nasza inteligencja, nasza odwaga, mobilizuje i wspiera życie każdego z nas”. 
List Przewodniczącego Bractwa CL do „Corriere della Sera” z 1 marca br.

Julián Carrón Szanowny Dyrektorze, przynaglony Pańskim zaproszeniem do „otwarcia nowego etapu: pełnego uwagi,
powagi i odpowiedzialności w stawianiu czoła zagrożeniu sanitarnemu („Corriere della Sera”, 28 lutego 2020 r.), 
pozwalam sobie wnieść jakiś wkład w tę refleksję. 
Często żyjemy jakby pod kloszem, który daje nam poczucie ochrony przed ciosami życia. 
I w ten sposób pozwalamy sobie na podążanie w rozproszeniu, udając, że wszystko mamy pod kontrolą. 
Okoliczności jednak niekiedy wywracają nasze plany i twardo wzywają nas do odpowiedzi, do wzięcia na poważnie własnego ja, 
do postawienia sobie pytań o naszą realną sytuację egzystencjalną. W ostatnich dniach rzeczywistość gwałtownie wstrząsnęła 
naszą mniej lub bardziej spokojną rutyną, przybierając groźne oblicze Covid-19, nowego wirusa, który wywołał globalny stan zagrożenia zdrowia. 
Paradoksalnie jednak, to właśnie te wyzwania, których rzeczywistość nam nie szczędzi, mogą stać się naszym największym sprzymierzeńcem, 
ponieważ zmuszają nas do wnikliwszego spojrzenia na nasze bycie ludźmi.

W nieprzewidywalnych sytuacjach, takich jak te obecne, istotnie jesteśmy na nowo budzeni z naszego odrętwienia, wyrywani ze stref komfortu
w których wygodnie się usadowiliśmy, i odsłania się droga dojrzewania, którą – każdy osobiście i wszyscy razem – przebyliśmy; świadomość samych siebie, 
którą osiągnęliśmy; zdolność lub niemoc mierzenia się z życiem, które w sobie odkrywamy. 
Nasze małe lub wielkie ideologie, nasze przekonania, nawet te religijne, są poddawane próbie. 
W skorupie fałszywego poczucia bezpieczeństwa pojawiają się pęknięcia. Każdy, bez różnicy, 
jest wezwany do wzięcia odpowiedzialności i lepszego uchwycenia tego, kim jest. 

To właśnie w takich sytuacjach zaczynamy rozumieć, że „siła podmiotu tkwi w intensywności jego samoświadomości” (Luigi Giussani), 
jasność, z jaką postrzega się samego siebie i to, po co warto żyć. 
Wrogiem bowiem, z którym przychodzi nam toczyć walkę, nie jest zaledwie koronawirus, lecz lęk.
 Ów lęk ciągle odczuwany, a który jednak eksploduje, kiedy rzeczywistość obnaża naszą istotną niemoc, przejmując w wielu przypadkach kontrolę i sprawiając, 
że niekiedy reagujemy w sposób chaotyczny, prowadząc nas do zamykania się, do wycofywania się z wszelkich kontaktów z innymi, by uniknąć zarażenia, 
by czynić zapasy „na wypadek, gdyby zaszła taka potrzeba”, itp. 

W ostatnich dniach staliśmy się uczestnikami zarówno rozprzestrzeniania się irracjonalności, indywidualnej i zbiorowej, 
jak też prób sięgania po środki zaradcze z propozycjami, zmierzającymi do możliwie najszybszego wyjścia z sytuacji. 
Każdy, obserwując to, co dostrzega, że wydarza się w nim i wokół niego, będzie mógł powiedzieć, które próby są w stanie stawić czoła tej okoliczności 
i pokonać lęk, a które natomiast pogarszają jedynie sytuację. 

Taka jest wartość każdego kryzysu, jak uczy nas Hannah Arendt: „Zmusza nas on do powrotu do pytań”, sprawia, że nasze ja ukazuje się z całym swym wymogiem znaczenia.
 Istnieje głęboki związek pomiędzy naszą relacją z rzeczywistością a naszą samoświadomością jako ludzi: 
„Osoba, która miałaby niewielki kontakt z rzeczywistością, ponieważ na przykład, rzadko miała okazję podejmować jakiś trud, 
odznaczać się będzie nikłym poczuciem własnej świadomości, słabiej dostrzeże energię i drżenie własnego rozumu”(Luigi Giussani, Zmysł religijny, s. 170).

Pytaniem, które w tej chwili się pojawia, potężniejszym niż jakiekolwiek inne, jest to: co pokonuje lęk? 

Być może najbardziej podstawowym doświadczeniem, jakim dysponujemy odnośnie do tego jest doświadczenie dziecka. 
Co pokonuje lęk w dziecku? Obecność mamy. Ta „metoda” odnosi się do wszystkich. To właśnie obecność,
a nie nasze strategie, nasza inteligencja, nasza odwaga, jest tym, co mobilizuje i wspiera życie każdego z nas. 
Lecz – zapytajmy się – jaka obecność jest w stanie pokonać ów głęboki lęk, który doskwiera nam w głębi naszego istnienia? Nie jakakolwiek obecność.
To właśnie dlatego Bóg stał się człowiekiem, stał się historyczną, cielesną obecnością. 
Tylko Bóg, który wkracza w historię jako człowiek, może przezwyciężyć głęboki lęk, jak o tym zaświadczyło (i zaświadcza) życie jego uczniów.
„Dopiero ten Bóg wybawia nas od lęku przed światem i od niepokoju w obliczu pustki własnej egzystencji. Dopiero, gdy wpatrujemy się w Jezusa Chrystusa 
nasza radość w Bogu osiągnie swą pełnię, stanie się odkupioną radością” (Benedykt XVI, Homilia, Regensburg, 12 września 2006 r.). 
Tego typu stwierdzenia są wiarygodne tylko wtedy, gdy widzimy tu i teraz osoby, w których potwierdza się zwycięstwo Boga, 
Jego prawdziwa i teraźniejsza obecność, a zatem nowy sposób stawania wobec okoliczności, pełny niepojętej zazwyczaj nadziei i radości,
a jednocześnie nastawiony na aktywność nie do zatrzymania. 

„Jaka obecność jest w stanie pokonać ów głęboki strach, który nam doskwiera? Nie wystarcza jakakolwiek obecność”.

Tym zatem, czego bardziej potrzebujemy od jakiegoś uspokajającego dyskursu lub przepisu moralnego, jest uchwycenie się osób, 
w których możemy zobaczyć ucieleśnione doświadczenie tego zwycięstwa, istnienie znaczenia proporcjonalnego do wyzwań życia. 
Nie ma nic łatwiejszego: w czasach takich jak obecne, kiedy dominuje strach, takich osób jest tak mało lub niewiele, że natychmiast się je zauważa. 
Wszystko inne jest bezużyteczne. Niedawno, na pytanie pewnej ważnej osoby skierowane do grupy młodych osób: 
„Czy wy nie boicie się stać się dorosłymi, stać się dojrzałymi?”, ktoś z nich bez wahania odpowiedział: „
Nie! Patrząc na twarze niektórych dorosłych, którzy są z nami, patrząc na ich życie, czego mam się lękać?”.

Tylko wtedy, gdy dominuje ugruntowana nadzieja, jesteśmy w stanie stawić czoła okolicznościom bez uciekania przed nimi, 
prawdziwie otwierać na oścież rozum, by móc nawiązać rozumną i zrównoważoną relację z niebezpieczeństwem i ryzykiem, 
a także wykorzystać lęk (w jego najbardziej bezpośrednim i zrozumiałym sensie) jako narzędzie pracy. 
W przeciwnym razie albo popadniemy w jakieś konwulsyjne reakcje, albo będziemy patrzeć na wszystko przez dziurkę od klucza naszej racjonalistycznej miary, 
która ostatecznie nie jest w stanie uwolnić nas od lęku i pozwolić na nowo żyć. 
Być może, zatem, nie ma żadnego ważniejszego zadania niż uchwycenie się tych obecności, w których widać żywe doświadczenie zwycięstwa nad lękiem. 
Razem z nimi, tam, gdzie je znajdujemy, łatwiej nam będzie zacząć od nowa, budząc się z koszmaru, w który popadliśmy, odbudowując fragment po fragmencie 
owej społecznej tkanki, w której podejrzenie i strach przed kontaktem z drugim nie są ostatnim słowem. 
Nawet gospodarka w ten sposób będzie w stanie złapać na nowo oddech.

Jakąż okazją może się stać ten moment, który przeżywamy! Okazją, której nie można przegapić.

Inne teksty które warto przeczytać zamieszczane są w Zakładce: Wspólnoty - Warto przeczytać